Mediji i masovna politička persuazija

Ciljevi izučavanja predmeta

Usled nemogućnosti teorijskog utemeljenja i operacionalizacije zahteva za tzv. objektivnim informisanjem, na kome bi se moglo zasnovati strogo razlikovanje političkog informisanja i političkog ubeđivanja, cilj predmeta je da se studenti, na teorijskom planu, detaljnije upoznaju sa karakteristikama političkog ubeđivanja kao funkcije političkog komuniciranja.Navedeni cilj podrazumeva i sticanje znanja na osnovu kojih će studenti razlikovati navedene funkcije političkog komunicranja na osnovu preovlađujućih elemenata sadržaja poruka, tipova korišćene argumentacije, komponente stava na koji su poruke usmerene, kao i načina prezentovanja poruke.

Ishodi učenja (stečena znanja)

Predmet bi mogao da bude od koristi studentima koji nameravaju da se bave istraživanjima političkog
komuniciranja u naučno-istraživačkim institucijama, onima koji nameravaju da se angažuju u agencijama
koje se bave aktivnostima političke propagande, političkog marketinga, političkog oglašavanja, odnosa s javnišću i srodnih aktivnosti, kao i studentima koji žele da se profesionalno angažuju na odgovarajućim poslovima u medijima, državnim organima, političkim strankama i drugim institucijama, a posebno na poslovima u vezi sa planiranjem i realizacijom različitih opštepromotivnih, tematskih, izbornih i drugih kampanja.

Sadržaj teorijske nastave

1.Teorijski pristupi istraživanju političkog komuniciranja; Politička persuazija kao funkcija
političkog komuniciranja
2. Vrednosna orijentacija kao osnova političko-persuazivnog delovanja; Politička persuazija i srodni
pojmovi – „političko komuniciranje“ „politička propaganda“, „politički marketing“, „odnosi s
javnošću“, „strateško komuniciranje“, „javna diplomatija“
3. Kako vlasti grade i održavaju pristanak građana? Uloga medija u širenju pogleda na svet; „Proizvodnja
pristanka“ od E. Bernajza do E. Hermana i N. Čomskog;
4. Simbioza novinara, političara i PR/spin doktora. Kako je „PR-izacija izmenila politički proces?
5. Selebritizacija politike i politička persuazija: Glavne strategije i dimenzije selebritizacije
politike; Uspon selebriti političara u Evropi i u SAD
6.Selebriti aktivizam: Upotreba „zvezda“ u političke svrhe
7. Persuazija u političkom diskursu
8. Populistički stil u političkoj persuaziji;
9. Psihološki mehanizmi uticaja na svest i na ponašanje publike u masovnoj političkoj persuaziji.
Upravljanje masom kao objektom političke persuazije;
10. Mediji i persuazija u međunarodnim odnosima;
11. Norme o međunarodnoj političkoj persuaziji;
12. Medijski poslovni modeli i politička persuazija: Poslovanje medija i karakteristike medijskog

1. Kaid, L. L. (ed.) (2004): Handbook of Political Communication Research, Lawrence Erlbaum Associates, Publishers (pp. 3-16; 17-44).

2. Perloff, R. (2014): The Dynamics of Political Communication: Media and Politics in a Digital Age, Routledge, New York and London (pp. 46-70).

3. Sproule, M. (2005): Propaganda and Democracy: The American Experience of Media and Mass Persuasion, Cambridge Studies in the History of Mass Communication.

4. Ellul, J. (1973): Propaganda: Formation of Men's Attitudes, Vintage Books, New York (pp. 163-187; 232-250).

5. Davis, A. (2002): Public Relations Democracy, Manchester University Press.

6. Kljajić, V. (2013): „Savremeni mediji i PR“, Zaprokul, Kultura br 139, Beograd.

7. Tench, R., Yeomans, L. (2009): Exploring Public Relations, , FT Prentice Hall

8. Slavujević, Z. (2009): Političko komuniciranje, politička propaganda, politički marketing, Grafocard, Beograd (str. 72-82).

9. Lou, E. (2013): Mediji i politički proces, Fakultet političkih nauka (str. 223-240).

10. Atlagić, S. (2011): „Savremena politička persuazija: Novo ruho 'stare' propagande“ u Politeia: Naučni časopis za društvena pitanja, Fakultet političkih nauka, Banja Luka.

11. Atlagić S., Mitić A. (2016): „Šta je strateško političko komuniciranje“ u Godišnjak Fakulteta političkih nauka Godina X, broj 16, (str. 25-36)

12. Vukasović, D., Matić, P. (ur.) (2019): Diskurs i politika, Institut za političke studije, Beograd.

13. ragićević Šešić, M. (ur.) (2018): Mediji, kultura i umetnost u doba populizma, CLIO, Beograd.

14. Marsh, D., Hart, P. and Tindall, K. (2010), ‘Celebrity politics: The politics of the late modernity?’ Political Studies Review 8(3), pp. 322–340.

15. Marshall. P.D. (1997), Celebrity and Power: Fame in Contemporary Culture, Minneapolis, MN: University of Minnesota Press.

16. Street, J. (2004), ‘Celebrity politicians: popular culture and political representation.’ The British Journal of Politics and International Relations 6(4), pp. 435–452.

17. Street, J. (2012), ‘Do celebrity politics and celebrity politicians matter?’ The British Journal of Politics and International Relations 14(3), pp. 346–356.

18. Turner, G. (2004), Understanding Celebrity, London: SAGE.

19. Wheeler, M. (2013), Celebrity Politics, Cambridge: Polity Press.

20. Radojković, M., Stojković, B., Vranješ, A. (2015): Međunarodno komuniciranje u informacionom društvu, CLIO, Beograd (str. 86-116).

21. Godišnji izveštaji Evropske komisije, www.mei.gov.rs

22. (šira literatura) Bernays, E. L. (1928): Propaganda, Horace Liveright, New York.

23. (šira literatura) Laswell, H. (1971): Propaganda Technique in World War I, MIT Press.

24. (šira literatura) Seib, Ph. (ed.) (2009): Toward a New Public Diplomacy, Palgrave McMillan.

25. (šira literatura) Bolt, N. (2012): The Violent Image: Insurgent Propaganda and the New Revolutionaries, Hurst & Co., London.

26. (šira literatura) Atlagić, S. (2011): „Politička propaganda: Različita shvatanja pojma i funkcije“ u Politička revija vol. 30, № 4/2011, Institut za političke studije, Beograd.

27. (šira literatura) Atlagić, S. Izborne poruke i svest birača: Izborna propaganda u Srbiji u kontekstu psihologije masovnog političkog komuniciranja, Demostat d.o.o, Beograd, 2020.

28. (šira literatura) Simić, R. (1996): Politički diskurs, MH Aktuel, Beograd.

29. (šira literatura) Mišić Ilić, B., Lopičić (ur.), V. (2015): Jezik, književnost, diskurs, Filozofski fakultet, Niš.

Nastava podrazumeva predavanja nastavnika, video prezentacije, grupne rasprave i individualno angažovanje svakog polaznika.